Slechts een greep uit de verhalen die ik heb gemaakt en de mensen die ik heb gesproken, maar je moet ergens een streep trekken. Veel plezier met het kijken naar een korte impressie van m’n werk:
In New York is de huizencrisis niet alleen maar een tranendal. Dankzij de ‘recession specials’ is zelfs Manhattan niet langer voorbehouden aan de superrijken. ‘Man, dit is een droom die uitkomt.’
Met vertraging hier alsnog m’n artikel uit Dagblad De Pers, over de positieve gevolgen van de crisis in New York: ‘God Bless the Recession’.
In de categorie “dit maak ik ook”:
De crisis duurt voort. Honger hoeft u echter niet te lijden want in Amsterdam ligt het eten letterlijk op straat. Campus TV laat zien in welke duistere krochten van de stad gratis én lekker voedsel te vinden is.
Samen met Felicia Alberding ging ik op zoek naar afgedankt voedsel. Zij wist tussen de rotte meloenen toch nog wat eetbaars te scoren.
Een zinderende zomerdag was het, ergens begin deze maand. Vlak na het avondeten sprongen een vriend en ik onze boot in, om nog snel te kunnen genieten van een haast romantische duik aan het einde van die zwoele avond. Locatie: De Amstel, vlak naast de Rembrandttoren.
Voor anker, in onze zwembroek, zagen we de zon achter de Rivierenbuurt kruipen. De Amstel leek in brand te staan, en rondom ons klonk niets dan het fluisteren van de stad en het kabbelen van het water.
Wat ik me onder die oranje luchten niet gedegen realiseerde, en nu wel, is dat de 1500 woonboten die Amsterdam rijk is allemaal de grachten als hun riool gebruiken.
Krap 5 maanden nadat de VS vaarwel heb gezwaaid, vind ik mezelf weer hangend boven het Noord-Amerikaanse continent. En inmiddels blijkt mijn tweede instinct zich duidelijk ontwikkeld te hebben.
Ongemerkt begin ik namelijk alle wegen weer af te scannen, als was het een live-TomTom of Google Earth. Ik zie een rivier onder me voorbij trekken, vermoedelijk de Delaware: Daar! Loopt daar niet een klein zandpad richting de oever van de rivier? Hoe rul zou het zand zijn? Zou ik er vannacht kunnen kamperen?
“Ladies en Gentlemen, the seat belt sign is now on.”
Ik zak weer terug in mijn stoel. Helaas nergens voor nodig, die opwinding. Ik slaap vannacht toch in een warm bed. Maar wat is dat daar voor ‘n parkeerplaats opeens? Een Wal-Mart? Dat lijkt me prima pitten…
Shit. Ga ik weer.
Ik mijmer maar wat richting de vliegtuigstoel voor me. Ik moet onder ogen zien dat het allang geen oktober 2008 meer is. Ik ben nog niet eens twee weken weg. Logeer al die tijd op dezelfde plaats. Heb uberhaupt nauwelijks spullen bij me.
Nu vertrek ik ’slechts’ naar iemand die vorig jaar nota bene nog m’n bus heeft gekocht. Maarja. Daar is niet meer van over dan de nummerborden. Al in februari gaf trouwe witte Woody de geest.
Ik zie het graag onder ogen. Tien dagen Brooklyn. Ook vet.
Niet alleen via deze site was mijn reis te volgen, ook op www.insearchofamericans.com waren enkele avonturen en artikelen na te lezen. In Search of Americans is een project van fotografe Sabina Theijs en journaliste Eva Kelder, die drie maanden door de VS reisden op zoek naar de Nederlandse vooroordelen over Amerikanen.
In april willen ze graag een boek uitbrengen met een prachtig beeldend verslag van hun reis, en de voorverkoop daarvoor is inmiddels begonnen! Die is hard nodig, want zonder een minimum aantal vroege bestellingen komt het boek er niet!
Als je geinteresseerd bent, zorg dan dat je je vóór 15 januari een mail naar info@insearchofamericans.com stuurt, met de mededeling dat je het In Search of Americans boek wil bestellen. Dan krijg je een naamsvermelding in het boek!
Een uitgebreide omschrijving van het boek is hier te vinden.
Beste lezer,
Het is af. Het is klaar. Het busje is verkocht, de foto’s zijn opgeborgen, de eerste werkdagen zitten er alweer op. Ik had nooit kunnen denken dat mijn reis eigenlijk zo vlekkeloos zou verlopen als dat ie eigenlijk ging, maar het is toch echt waar.
Het busje, inmiddels bekend onder de naam Woody, heeft inmiddels een nieuw thuis gevonden, bij drie enorm coole chicks in New York. Oorspronkelijk komen deze drie dames uit Florida, en ze hebben besloten hem daar ook te registreren. Voorlopig zal Woody the White Van dan ook een nummerbord uit Florida dragen. (Goedkopere verzekering enzo).
Er zijn nog wat foto’s van de allerlaatste dagen in New York die ik jullie niet wil onthouden. New York, waar Mattijs en ik, ondanks enkele tegenslagen als het verliezen van een paspoort en het voor niks in de rij staan voor Jon Stewart, toch bijzonder euforisch rondliepen.
Zie dan ook de symboliek van bovenstaande foto: Woody bij de skyline van New York, heel toepasselijk aan het einde van een doodlopende weg en bij een ondergaande zon. Toen ik hem net had genomen, kon ik een brok in mijn keel niet tegenhouden: Ongeveer 12 jaar geleden kwam ik op het plan om deze reis te maken, en het was uiteindelijk allemaal precies gelukt zoals ik het me toen had voorgesteld.
Nu ik niets meer heb om naar uit te kijken, ontbreekt inderdaad enig doel in mijn leven. Maar als ik om me heenkijk, constateer ik dat ik gelukkig niet de enige ben.
Dus laat ik het hier maar bij. Het is mooi geweest en het was fantastisch. Ik wil ook de vrienden, kennissen en de onbekenden bedanken die trouw, danwel toevallig, mijn blog hebben gelezen. Dank voor alle lieve reacties ook! Wie alle ongecensureerde seks, drugs en rock ‘n roll verhalen nog eens wil horen die “Too Hot for this Blog” waren: Ik zie u in de kroeg. Wie nog even de allerlaatste foto’s wil zien: Lees hier verder!
Bij deze een verzameling van allerlei foto’s sinds New Orleans. Mocht wel weer eens…
We hebben trouwens wat last met de server, die gehackt is. Daarom kunnen sommige mensen niet op de site komen, of krijg je een waarschuwing dat m’n site gevaarlijk is. Het probleem is inmiddels opgelost, maar Google heeft de melding nog niet verwijderd. Beetje irritant…
Dit is een verhaal van mijn reisgenoot Mattijs Verhallen
Goed.
Jef had dus een avond georganiseerd voor een zieke vriendin van hem. En laat me eerst gezegd hebben dat we dat allebei een geweldig initiatief vonden. Bovendien is het doel van Jef’s avond voor Nicole zeer zeker behaald is. Er is uiteindelijk een geweldig bedrag opgehaald.
Jef had werkelijk weken aan tijd en energie geïnvesteerd om dit op poten te zetten. Ik heb zelf Nicole de hand nog geschud en om haar in deze staat in haar elektrische rolstoel nog zo levendig te zien lachen, was tegelijkertijd ontroerend en prachtig. Toch was voor mij de avond gevuld met tegenslagen. En dit kwam door een twee grote factoren:
Onze tocht door de Mississippi Delta vereiste nauwelijks research: Onze Jef (De Zuid-Afrikaan van de Starbucks) stippelde een route voor ons uit die er als hapklare brokken bij ons inging. Ons restte enkel het gas intrappen en we konden gaan met de witte banaan.
De week werd een interessante verzameling van leuke ontmoetingen en goede gesprekken, en eigenlijk is het daar wel een beetje mee gezegd… We moesten ons helaas constant beseffen dat de oude authentieke blues óf heel goed verstopt zat, of stiekem een geromantiseerd beeld uit het verleden was. Slechts opgerakeld met vergeelde krantenartikelen en zwart-witfoto’s. Maar dat wil niet zeggen dat we ons niet vermaakt hebben. Bovendien moet er ook iets te lezen overblijven.
Onze tijd in New Orleans zat er bijna op. We hadden nog een dag te gaan, maar die was niet bedoeld voor rust: Mattijs had nog een gig-je staan in de Spotted Cat, een schattig kroegje met een piano. Het barmeisje had Mattijs gezegd dat hij die middag maar moest komen spelen voor fooien. Het was een beetje een druilerige dag, en Mattijs en ik waren allebei nogal naar de klote van de avond ervoor.
Het spelen ging ok en op verzoek, en de uiteindelijke opbrengst was zes dollar. Niet eens heel slecht, voor een half uurtje spelen voor een lege kroeg.
Daarna gingen we terug naar de Ninth Ward, waar J.D. Hill woonde. Daar heel de avond gechilled, totdat we echt het appartement van Robin moesten gaan opruimen, zodat we eindelijk uit New Orleans wegkonden.
Dit is een verhaal van mijn reisgenoot Mattijs Verhallen
Mijn eerste ontmoeting met JD was op ‘t open-mic podium in Saint Roch’s Tavern. Na een half uur van voornamelijk onbegrepen, gekwelde liedjesschrijvers verwachtte ik voor die avond niets anders meer dan zepige sus-akkoordjes en zielige zanglijntjes. Maar vanaf de eerste rauwe noten van JD wist ik dat ik een ware bluesartiest gevonden had. Hij gebruikte slechts zijn mondharmonica en zijn stem, die hij op een indrukwekkende wijze afwisselde: “I’ve got a woman”, whawhawha, “way over town”, whawihahahawha, “that’s good to me”, whaoooowhawawa…
Al het vakantieplezier heeft ervoor gezorgd dat wij, Thijs en Mattijs, te weinig aan het typen zijn geweest. Om u, de lezer, niet op te zadelen met al teveel leeswerk, hebben we hier een fragment van ons totale avontuur geplakt. We zijn inmiddels al een stukje verder, maar die verhalen volgen later wel.
Het is even stil on the Western Front, en dat komt doordat de vakantievibe weer een beetje is toegeslagen. Mocht ook wel, na zoveel heftige belevenissen op 4 november.
Een eenvoudige uitweg is dan even wat foto’s posten. Dus bij deze. Voornamelijk van mijn tocht door small-town Texas en Oklahoma, en dan nog wat met Mattijs in Austin, Houston en New Orleans.
Een standaard Amerikaanse zonsondergang ergens in de Middle of Nowhere, Texas
Veel dorpjes waar ik doorheenkwam waren halve spookstadjes. Amerikaanse dorpen zijn failliet, verlaten en afgeschreven. En dat merk je overal op het platteland.
That’s one dead coyote! Z’n vliegen zaten nog honderden kilometers in m’n bus.
Van tevoren was eigenlijk wel duidelijk dat er op 4 november meer te beleven zou zijn bij de Democraten dan bij de Republikeinen. Of ze nou zouden winnen of verliezen, deze verkiezingen draaiden toch echt om Obama, en minder om McCain.
Daarom besloten Mattijs en ik om met hun de verkiezingen te gaan volgen, hier in Austin, Texas. En gelukkig was het lot ons goed gezind.
We logeerden bij Melissa, een meisje dat actief was voor de Obama-campagne, en elke vrije seconde die ze had, besteedde aan campagne voeren. Ze nam ons de avond van tevoren mee naar het Democratische hoofdkwartier, waar ik wat foto’s maakte en Mattijs ondertussen zich in ging zetten voor de campagne. Ik bleef neutraal, terwijl hij ‘calls for change’ aan het maken was. Zie ook zijn eigen verhaaltje daarover.
24 Uur later werd bekend dat Barack Obama de volgende president van de VS zou gaan worden.
Ok, voor 52% van de Amerikanen is het feest. Na 21 maanden is er een einde gekomen aan de campagne van Barack Obama. Met succes. De 44e president van de Verenigde Staten heeft een kleurtje.
Obama’s winst leidde tot straatfeesten in alle steden van Amerika. En zo ook in Austin, Texas. Een linkse stad midden in een staat vol Cowboys. Op een klein uur rijden van het landhuis van Bush, dansten de Obamafans in de straat.
Zwart en blank vielen elkaar in de armen. Tranen vloeiden rijkelijk. Op straat brak een volksfeest uit. Wij waren erbij en zagen het met eigen ogen: Yes they did.
Mijn nieuwe reisgenoot is aangeschoven, en kan zich een stuk minder kritisch dan mijzelf begeven door de troebele wateren van een Amerikaanse verkiezing. Hieronder Mattijs zijn eerste belevenissen.
Ik zit nu daadwerkelijk in het hol van de leeuw te typen aan een tafeltje in the Obama Campaign Headquarters in Austin, Texas. Het is een gigantisch warehouse, waar vanuit het niets een basis uit de grond is gestampt. Zo zit ik hier omringt door roodblauwe banners met leuzen, een constant geroezemoes van voluntary telefonisten: “Oh, so you voted for Obama already, well that’s great!! Let’s pray we are gonna win tonight! We just have to believe in it! We are changing the world today!!!”
In een hoek achter mij worden als een malloot nog een paar honderd bordjes geschilderd en op een bigscreen zijn de vorderingen op de seconde te volgen. Dat is grappig, bedacht ik mij gisteren, aangezien iedereen weet dat Texas sowieso McCain gaat stemmen. Maar wat blijkt: iedereen is hier vol overgave stemmen aan het trekken in zogenaamde Swing States (staten die soms Democratisch stemmen, dan weer Republikeins.)
In een soort vervallen pakhuis in Austin is het iemand gelukt om bij de kringloop genoeg stoelen te vinden om de hal enigzins vol te laten lijken. Ze worden bezet door individuen met mobieltjes en een lijst in hun hand. Het is alle hens aan dek, hier bij de Obama-campagne in Texas.
Vandaag is het zo ver, en de campagnes van McCain en Obama lopen op hun laatste tandvlees. De vrijwilligers hebben al dagen nauwelijks slaap gehad en bijten chronisch op hun nagels. Binnen 24 uur komen de eerste resultaten binnen, en zal langzaam maar zeker duidelijk worden wie de volgende president van de Verenigde Staten wordt.
Austin, Texas, mag dan een Democratisch bolwerk zijn, het is geen verrassing dat Texas morgen Republikeins gaat stemmen. Maar door een uitvinding genaamd ‘telefoon’, kunnen de linkse Texanen toch hun bruine held helpen om de verkiezing te winnen. Verwoed bellen ze om 22.00u ’s avonds naar staten in het Westen. In Nevada moeten er nog genoeg zieltjes gewonnen worden, en daar is het pas 20.00 uur. Nog tijd genoeg dus om wat telefoontjes te plegen.
Vooruit. Nog één dag mag de beste man opgehemeld worden, en daarna is het hoog tijd om op te houden met al die onzin.
De afgelopen maanden zaten vol met een soort persoonsverheerlijking waar ze in Noord-Korea nog wat van kunnen leren. Het begon met het ophemellied van Will.I.Am, en het eindigde met de Obama Infomercial.
Als het nou nog enigszins stijlvol was, dan was het wat beter te behappen. Maar in de winkels zoals in onderstaand filmpje, was de Obamamania doorgeslagen. Tussen de Nike’s hingen de shirts met Obama’s mijmerende gezicht. En ja: Daar lopen ook echt mensen mee rond.
De HOPE-posters als deze zie je overal. Oorspronkelijk ontworpen door kunstenaar Shepard Fairey, maar inmiddels gaat iedereen ermee aan de haal. Zoals hier in Santa Fe, waar het lokale congreslid ook meegaat met de Hope-hype. De poster kostte hem 1000 dollar.
Meer beelden van Obamamania in foto’s en een filmpje hieronder: